Επτά ποιήματα

1.Πόρτες

Μ’αρέσουν οι πόρτες, οι πύλες, οι θύρες
Που ανοίγουν, που κλείνουν
Προσκαλούν, αποδιώχνουν
Ανθρώπους χωρίζουν
Ανθρώπους ενώνουν
*
Μ’αρέσουν οι πόρτες
Που σαν τη ζωή ένα δώρο σου χαρίζουν
Και κλείνουν με τον θάνατο
*
Οι πόρτες την ελπίδα συμβολίζουν
Μια υπόσχεση αποτελούν
Για νέο ξεκίνημα
Για περιπέτεια
Για κάθε είδους δυνατότητα
Πραγματική ή φανταστική

ΛΣ 2013./Περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή με τίτλο "Το αντίδοτο της λύπης"

2.Ζητιάνος με αξιοπρέπεια

Ο ζητιάνος που δεν απλώνει την παλάμη
Είναι πάντα εκεί, στην γωνία του πεζοδρόμου
Της ωραίας μικρής γερμανικής πόλης
Κοντά στο παλιό δημαρχείο
Απέναντι απ’το κατάστημα καλλυντικών
Απ’την ίδια πλευρά του μαγαζιού
Με τα ακριβά ρούχα
Έχει τα χέρια του δεμένα πίσω
*
Και τότε πώς το ξέρεις ότι είναι ζητιάνος;
Επειδή στέκεται πάντα στην ίδια θέση
Κι αν πάρεις την πρωτοβουλία να του δώσεις
Το χρήμα δεν το αρνείται
*
Ήταν ανέκαθεν εκεί, στο ίδιο σημείο
Με τα χέρια δεμένα πίσω
Ακόμα και πριν βγει ο νόμος
Κατά της επιθετικής επαιτείας
*
Σήμερα μου έδωσε την έμπνευση
Γι’αυτό το ποίημα
Προκειμένου να τον ευχαριστήσω
Εγώ τον πλησίασα συνωμοτικά
Τον ανάγκασα με το βλέμμα
Να φέρει ένα χέρι μπροστά
Και τού'δωσα ένα δίφραγκο
ΛΣ 2014./Περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή με τίτλο "Το αντίδοτο της λύπης"

3.Βαρειές αποσκευές

Είναι βαρειές οι αποσκευές
Μίας ολόκληρης ζωής
Ταξίδια, τόποι, άνθρωποι, αισθήματα
Όλα τα ένοιωσες, όλα τα είδες
Υπήρξανε επίσης και εκείνα
Πού θά’τανε καλύτερα να μην τα γνώριζες
Αλλά σε περιμέναν στη γωνία
*
Είναι βαρειές οι αποσκευές
Μα πρέπει να τις κουβαλήσεις
Κανένας αχθοφόρος δεν θα προσφερθεί να σου τις πάρει
Όσα κι αν τον πληρώσεις, δεν θα σ’απαλλάξει
Απ’ό,τι μόνος σου στην διαδρομή φορτώθηκες
*
Όμως πόσο θα ήθελες
Ν’αφήσεις τις βαλίτσες
Και πίσω να γυρίσεις
Άλλες επιλογές να κάνεις
Πιο πρακτικές, πιο ανάλαφρες
Πιο χρήσιμες, πιο ωραίες
*
Όμως πόσο θα ήθελες
Να ρίξεις λίγο έρμα
Να πάρει ύψος το αερόστατο του βίου σου
Αλλιώς να δεις τον κόσμο
Από ψηλά, από μακριά
ΛΣ 2014./Περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή με τίτλο "Το αντίδοτο της λύπης"
Tα τρία παραπάνω ποιήματα δημοσιεύθηκαν στην ηλεκτρονική έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού «Φρέαρ» http://frear.gr/?p=7771

4.ΚΙ ΟΛ’ ΑΥΤΑ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕ ΜΕ ΠΑΙΞΑΝΕ, Ι

Μην αγαπήσεις έτσι ποτέ ξανά
Και τσουρουφλιστείς στη φωτιά
Καπνίζοντας ατέλειωτα τσιγάρα
Καταστρέφοντας τον εαυτό σου
Με την ελπίδα ότι κάποτε
Το πιο απίθανο όνειρο
Θα βγει αληθινό
Δεν υπάρχει στον κόσμο
Άλλο απ’ τη λογική
Σ’ αυτή την ηλικία θα ’πρεπε να το ξέρεις
Να μην αναζητάς περιπέτειες
Σε καταστρώματα ιστιοπλοϊκών
Να μην αφήνεις τον εαυτό σου ανοιχτό
Εκτεθειμένο στις αδέξιες κινήσεις του καθένα
Που έχει καλές προθέσεις μεν
Αλλά αδυναμία εκπλήρωσής τους
Η ζωή δεν είναι μια Ύδρα με ξέφρενη μουσική τα βράδια
Ούτε καν μια ήσυχη Ερμιόνη με τα πεύκα του Μπίστη έν’ απόγευμα
Όχι, είναι απλώς ένα γράμμα
Που στάλθηκε σε λάθος στιγμή
Για να σκοτώσει τελικά
Μονάχα τον αποστολέα του

5.ΚΙ ΟΛ’ ΑΥΤΑ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕ ΜΕ ΠΑΙΞΑΝΕ, ΙΙ

Στο βάθος του ωκεανού
Βρίσκομαι με το σκάφανδρό μου
Κάθομαι εδώ χωρίς να περιμένω τίποτα
Χωρίς να ανυπομονώ για τίποτα
Χωρίς να τρέμω την αποσυμπίεση
Έχει έρθει η στιγμή να μείνω με τον εαυτό μου
Το νερό χαϊδεύει τις σκέψεις μου
Που αποκοιμίζονται
Δεν υπάρχει εδώ παρά μόνο ένα ψάρι
Που περνά και ξαναπερνά μπροστά απ’ τα μάτια μου
Δεν πρέπει να αγοράσω καλύτερο αυτοκίνητο
Ούτε καναπέ για το σαλόνι μου
Δεν χρειάζεται να σκεφτώ νέες μεθόδους
Για να με επιθυμήσει εκείνος όσο με ήθελε στις αρχές του έρωτά μας
Εδώ είμαι εγώ και το πλαγκτόν
Εγώ και το ψάρι
Εγώ και το σκάφανδρο
Οι απλουστεύσεις ενός παιδιού.

Αθήνα, 20.06.1997

[Τα δύο παραπάνω ποιήματα είναι από τη συλλογή Ο προϊστορικός λέων της Κέας, εκδ. Τυπωθήτω-λάλον ύδωρ, Αθήνα 2013.Δημοσιεύθηκαν επίσης στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού Φρέαρ http://frear.gr/?p=5602]

6.Ραβέννα 2

«Άγια επιθυμία για ζωή
Γλυκειά Αφροδίτη του ρίμελ»
Τραγουδούσε ένας τύπος εκεί στον πεζόδρομο
Στη Ραβέννα, την όμορφη πόλη όπου δεν είδα
Τον τάφο του μεγάλου Δάντη, του εμπνευσμένου
«Άγια επιθυμία για ζωή»
Τραγουδούσε με την κιθάρα του
Και του έδωσα μερικές λιρέτες
Για μια πολύ αγαπημένη μελωδία
Ενός πολύ αγαπημένου διάσημου Φραγκίσκου
Τα βρήκε λίγα τα λεφτά ο μουσικός του δρόμου
Και είχε δίκιο, ήταν λίγα
Για ένα τραγούδι θεϊκό που ανέβαινε ώς τον ουρανό
Πετούσε πάνω από τις στέγες της βυζαντινής Ραβέννας
Τρυπούσε την καρδιά μιας καλλιτεχνικής και υπερευαίσθητης
Λητώς
Που λίγο ήθελε να εγκαταλείψει οικογένεια και πατρίδα
Για να καθήσει κάτω εκεί σε μια γωνία
Να τραγουδάει για πάντα μ’έναν άγνωστο
Ζητώντας από τους περαστικούς τον οβολό τους
Αθήνα, 4.2.02
ΛΣ από την συλλογή Το γαλάζιο μου σακκίδιο

7. Mάρτιαι Ειδοί

Κάθε φορά που μπαίνει ο Μάρτιος
Το ποίημα του Καβάφη αναθυμάμαι
Τον Καίσαρα και την προειδοποίηση που του έγινε
Τι κρίμα, λέω, που για καθέναν από μας
Δεν έρχεται ένας αγγελιαφόρος απ’τον όχλο να μας σώσει
Και δείγμα του τι μέλλει γενέσθαι να μας δώσει

Τι κρίμα, λέω, που γεννηθήκαμε κοινοί θνητοί
Μακριά από μεγαλεία και μάχες νικηφόρες
Ρωμαϊκούς θριάμβους σε ιπποδρόμια
Και τι καλά που δεν έχουμε ανάγκη από οιωνούς
Και που κανένας άξιους δεν μας θεωρεί γι’αυτούς

Κάθε φορά που μπαίνει ο Μάρτιος
Ξέρω πως η ζωή μου βαίνει ομαλά
Χωρίς σημάδια, προμηνύματα σπουδαία
Κι όταν το ποίημα του Καβάφη αναθυμάμαι
Χαίρομαι τελικά έστω κι αν αρχικά λυπάμαι

Αθήνα, 5.3.1993
ΛΣ από την συλλογή Το γαλάζιο μου σακκίδιο