Περιβάλλον φυσικό

Ενώ πια περιβάλλον φυσικό για μένα έχει γίνει

Έν' άθλιο γραφείο με τοίχους πλαστικούς και λάμπες νέον

Με το χαμόγελο των συναδέλφων ψεύτικο, βεβιασμένο

Με κόρνες φορτηγών που ακούγονται στο δρόμο

Ενώ η ζωή μου όλη συνωστίζεται σ' αυτόν τον στενό χώρο

Όπου αποστραγγίζονται τα άνθη της διανοίας μου

Όπου της νιότης μου τα χρόνια φεύγουνε χωρίς επιστροφή

Ενώ ουδέτερα κι ανούσια εδώ ο βίος μου κυλάει

Ξέρω πως όλα πάντοτε δεν θα είναι χρήμα, υποταγή, συμβιβασμός

Ξέρω πως κάπου μακριά ο ουρανός αστράφτει και βροντάει

Η θάλασσα αφρίζει και τα κύματα ξεσπάνε

Ζώα αναπαράγονται σε δάση και πουλιά πετάνε

Σε ένα όργιο έντασης, ανησυχίας, βουής

Σ'έναν αέρα καθαρό, αμόλυντο, ωραίο

Σε μια σειρά ημερών αληθινών κι απόλυτα αγνών

Σε μία φύση που όλο με καλεί, που όλο με φωνάζει

Ν'αφήσω αυτή τη φρίκη και μαζί της να ενωθώ

Αθήνα, 15.9.1993

Δημοσιεύθηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό «Πλανόδιον» - Δεκέμβριος 2007